Vukadinović: Visoko kreirana scenska energija Svetlane Bojković

Na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju u Beogradu Svetlana Bojković je diplomirala 1970. godine. Ostvarila je brojne uloge u kazalištu, na filmu i televiziji, među kojima treba naglasiti sljedeće: “Pas koji je voleo vozove” (1977), “Druga žena” (1981), “Halo Taxi” (1983) “Bolji život” (TV serija) (1987-1991), “Smrt gospođe ministra” (TV) (1991), “Happy people” (TV serija) (1993-1996), “Porodično blago” (TV serija) (1998 -2001).

Na Filmskom festivalu u Puli (1978) Svetlana Bojković je osvojila Zlatnu arenu za ulogu u filmu „Pas koji je voleo vozove“, a 2003. godine postala je prvi dobitnik prestižne nagrade „Žanka Stokić“ za scensku umjetnost.

Filmografija Svetlane Bojković broji osamdeset i jedno filmsko ostvarenje. Od filmova u kojima je igrala treba, pored ostalih, pomenuti sljedeće: ”Jednodnevna ljubav” (kratki film-1969), ”Omer i Merima (1970), ”Đido” (1970), ”Rođaci” (1970),  ”Gospodine Dolar (1974), ”Zakletva” (1974), ”Pučina” (1978), ”Igraj za dvoje” (1978), ”Tri sestre” (1982), ”Sumrak” (1983), ”Halo taxi” (1983), ”Vukovar, jedna priča” (1994), ”Jedna ljetnja noć” (2015), ”Nije kriv ili nevin: Žanka Stokić” (2017), ”Mamini sinovi” (2017), i drugi.

Televizijske serije, TV filmovi i TV drame u kojima je igrala Svetlana Bojković su, takođe, brojne. Više ih je od trideset, a neke  od njih su: ”Jednog dana moj Jamele” (1967), ”Pod staklenim zvonom” (1968), ”Veliki izumitelj” (1973), ”Pozorište u kući” (1973), ”Dimitrije Tucović” (1974), ”Povratak pisaca” (1978), ”Bolji život” (1987 – 1989),  i druge.

U Jugoslovenskom dramskom pozorištu u Beogradu Svetlana Bojković je, između ostalih, odigrala i sljedeće uloge: Anabela – „Afera nedužne Anabele“; Vlastelinka Niza – „Mudra glupača“; Pevačica – „Zabavna muzika“; Draginja – „Protekcija“; Devojka – „Reči Biblije“; Dušica – „Kad su cvetale tikve“; Ana Dembi – „Kin ili Košmar i genije“; Fatima – „Omer i Merima“; Melibeja – „Celestina“; Himena – „Sid”; Jelisaveta – „Jelisaveta kneginja crnogorska“; Ela – „Mister Dolar“; Ledi Vindermir – „Lepeza ledi Vindermir“; „Za kim zvono znoni“; Rouz Cons – „More“; Heda Tesman – „Heda Gabler“; Ana – „Mravinjak“; Pegi Grant – „Naslovna strana“; Jovanka – „Pučina“; Filipova ćerka – „Trilogija o letovanju“; Giacinta – „Trilogija o letovanju“; Kristina – „Brisan put“; Marusja – „Sumrak“; Zulma – „Nahod Simeon“; Maša – „Tri sestre“; Ala Vadimovna – „Zojkin stan”; Rina – „Pokojnik“; Nadežda Petrović – „Valjevska bolnica“; Luj Veliki – „Molijer, još jedan život“; Raisa Pavlovna Gurmišska – „Šuma“; Gospođa Pernel – „Tartif“ i mnoge druge.

Veliki broj uloga Svetlana Bojković je ostvarila i na sceni Pozorišta Atelje 212 u Beogradu. Igrala je u sljedećim predstavama: Siri fon Esen Strindberg – „Noć tribada“; Sofija – „Noć tribada“; Dženi – „Prosjačka opera“; Filumena Marturano – „Filumena Marturano“; Mamajeva – „Kola mudrosti dvoja ludosti“; Milica Pavlović – „Lagum“; Kraljica Elizabeta – „Marija Stjuart“; Džilijan – „Bračna igra“; Vera – „Audijencija/Vernisaž“; Ana Petrovna Vojniceva – „Divlji med“; Džesika – „Mala ljubav za mene ili šta plaši Vinsenta Prajsa?“; Rut Štajner – „Sabrane priče“; Viki – „Everyman & Savko“; Vera – „Bli“, i druge.

Ostvarila je Svetlana Bojković nekoliko uloga i na sceni beogradskog Narodnog pozorišta, među kojima se ističu sljedeće kreacije: Kraljica Natalija – „Konak“; Katarina – „Madam San Žen“; Aleksandra Pavlovna – „Anfisa“ i Žozefina – „Napoleon“.

Brojni su nastupi Svetlane Bojković na kazališnim festivalima širom južnoslovenskog prostora. Učestvovala je Svetlana Bojković na XXIII Susretima pozorišta / kazališta (2006) sa banjalučkom predstavom „Gospođa ministarka“ od Branislava Nušića. Na Sterijinom pozorju je učestvovala značajan broj puta, kao i na festivalima: Dani „Zorana Radmilovića“, „Vršačka pozorišna jesen“, „Joakim – festu“, Festivalu monodrame i pantomime u Zemunu, i još mnogo drugih.

Igrala je Svetlana Bojković na teatarskim scenama komade čiji su autori najznačajniji pisci, kako oni klasike, tako i južnoslovenskog prostora. Među djelima klasike treba izdvojiti djela autora kao što su:  Žan Anuj. Edvard Bond, Bulgakov, Čehov, Molijer, Karlo Goldoni, Vaclav Havel, Ernest Hemingvej, Henrik Ibzen, Edvard Olbi, Ostrovski, Žan Pol Sartr, Fridrih Šiler, Oskar Vajld, i mnogi drugi.

I u djelima najznačajnijih južnoslovenskih autora ostvarila je uloge Svetlana Bojković. To su prije svih: Miloš Crnjanski, Dobrica Ćosić, Dušan Jovanović, Velimir Lukić, Ranko Marinković, Dragoslav Mihailović,  Branislav Nušić, Vida Ognjenović, Borislav Pekić, Jovan Sterija Popović,  Goran Stefanovski, i drugi.

Najveća rediteljska imena južnoslovenskog  prostora potpisuju režije kazališnih  komada u kojima je igrala Svetlana Bojković. Treba pomenuti samo neke od njih: Miroslav Belović, Dimitrije Đurković, Minja Dedić, Ljubomir Draškić, Boro Drašković, Dušan Jovanović, Ivica Kunčević, Paolo Mađeli, Milenko Maričić, Dejan Mijač, Mata Milošević, Vida Ognjenović, Egon  Savin, Bojan Stupica, Mira Trailović, i mnogi drugi.

Gotovo da nema glumačkog protagoniste koji nešto znači u južnoslovenskom glumištu, a da nije igrao u pozorišnim predstavama u kojima je uloge ostvarila i Svetlana Bojković. Neki  iz te glumačke plejade su:  Mira Banjac, Ivan Bekjarev, Aleksandar Berček,  Ljiljana Blagojević, Petar Božović, Voja Brajović, Marija Crnobori, Branko Cvejić,  Svetozar Cvetković, Adem Čejvan, Stojan Dečermić, Bogdan Diklić,  Maja Dimitrijević, Slobodan Đurić, Predrag Ejdus, Rahela Ferari, Nebojša Glogovac, Miša Janketić,  Mirjana Karanović, Petar Kralj, Miodrag Krivokapić, Toni Laurenčić, Žarko Laušević, Branislav Lečić, Predrag Manojlović, Dragan Mićanović, Dragan Nikolić, Miodrag Petrović Čkalja, Raša Plaović, Branko Pleša, Seka Sabljić, Nikola Simić, Slavko Simić, Bata Stojković, Mira Stupica, Ljuba Tadić, Bora Todorović, Aljoša Vučković, Stevo Žigon, i mnogi, mnogi drugi.

Kada se gleda bilo koja pozorišna predstava u kojoj glumi Svetlana Bojković, ima se osjećaj da se ista scenski modeluje prema njoj i njenom glumačkom habitusu. Ali, to je samo naizgled tako zbog dubine poniranja u lik sa kojom Svetlana Bojković veže, zapravo, dramaturšku radnju na veoma dopadljiv, prijemčiv i upečatljiv način. I pored, mnoštva karaktera u predstavi, zahvaljujući njenom sofisticiranom načinu kreiranja role predstava koja duboko nosi njen glumački pečat je iznijeta na pozornicu.

Kada se zagrebe duboko ispod površine kreirane uloge nije teško uočiti da su zapravo svi likovi Svetlane Bojković i djelovi njene ličnosti. Ona prema likovima koje tumači pokazuje osjećanje i nježnost. Može se i ne gledati u mali ili veliki ekran ili na pozornicu, a da se primijeti da je po načinu glume sa kojom se demaskira toliko, danas, prisutno licemjerje u društvu  i stavlja se protagonist  na stranu slobode to rola koju ostvaruje Svetlana Bojković. Već prva izgovorena rečenica Svetlane Bojković na sceni pokazuje strogo kontrolisanu visoku kreiranu i kanalisanu  scensku energiju koja je glumački bojena dušom, emocijom, razumijevanjem i visokom  dozom uvjerljivosti  i  profesionalizma.

Glumačka igra Svetlane Bojković u svakoj novoj inscenaciji donosi nešto novo. Koliko god reditelji i drugi učesnici scenskog projekta insistirali na nečemu svome sa pojavom Svetlane Bojković taj komad ili scenska izvedba dobija njeno autenitično i samo njeno obilježje. Ona svojim tumačenjem uloge pomaže osavremenjavanju i angažmanu predstave zbog čega je i približava gledaocu i ostalim posmatračima i tumačima kazališnog djela.

Piše: Srđan Vukadinović

Foto: Dejan Đurković