Pete večeri 35. Susreta kazališta u Brčkom pred publikom predstava “Ničiji sin”

Pete večeri 35. Susreta pozorišta / kazališta BiH u Brčkom, u takmičarskom dijelu će biti prikazana predstava “Ničiji sin”, rađena po tekstu Mate Matišića i pod rediteljskom palicom Marka Misirače, a koju će izvesti glumački ansambl Beogradskog dramskog pozorišta.

Crnohumorni psihološki triler “Ničiji sin” treći je dio “Posmrtne trilogije” darovitog hrvatskog dramatičara i kompozitora mlađe generacije, Mate Matišića. U osnovi, to je porodična drama u kojoj se polako otkrivaju sablasti iz nedavne prošlosti, perioda Domovinskog rata devedesetih godina. Središnji lik je veteran Ivan, a u život čovjeka za kog vjeruje da mu je otac – univerzitetskog profesora, bivšeg političkog zatvorenika i novokomponovanog političara Izidora Barića, naprasno i ujcenjivački upada njegov nekadašnji zatvorski čuvar, Srbin Simo. Film “Ničiji sin” u režiji Antona Ostojića u Hrvatskoj je izazvao kontroverzne komentare zbog teme kojom se bavi. Ipak, bio je apsolutni pobjednik 55. Filmskog festivala u Puli 2008. godine kada je osvojio čak šest Zlatnih arena, uključujući i Veliku zlatnu Arenu za najbolji film. Osim te, filmu su pripale i nagrade za najbolju režiju, specijalne efekte, ton, muziku i najbolju mušku glavnu ulogu.

Riječ dramaturga

Jedna građanska porodica je u svojoj kući, a jedan leš je u podrumu.

Treba imati na umu tu dramsku situaciju u Ničijem sinu Mate Matišića prije nego što se ode u političko tumačenje komada – zbog toga što je Matišićev komad od površinskog političkog sloja dosta univerzalnija i jezivija priča o sistemu porodičnih laži.

Glava jedne građanske porodice pokušava da sačuva svoj mali građanski mir, svoje dobre odnose sa susjedima, svoj integritet akademika, dobrog supruga i oca, i da na tome izgradi političku karijeru. U tome mu pomaže supruga koja vlastitu tragediju i poziciju istinske žrtve, koju je godinama tajila, pretvara u osvetoljubivu volju za moć. Između njih je sin, ratni veteran u invalidskim kolicima, koga su do očaja i traume dovele upravo ljubav prema otadžbini i zapaljive reči očeva osnivača, i ljubav prema domovini i majci koja je ćutala i sanjala osvetu. U tu idilu dolazi nekadašnji dželat, dogogodišnji mučitelj porodice, koji takođe, gle čuda!, o sebi misli kao o žrtvi. I uskoro se u podrumu te ugledne građanske kuće nađe leš, a sistem porodičnih laži između oca, majke i ničijeg sina u stvari se uspostavlja da bi sačuvao tajnu o zločinu.

Upravo taj jezivi sistem dovodi do tragedije ničijih sinova i zato je potresno gledati ga u pozorištu, a mučno vidjeti kakve posljedica nam još uvijek ostavlja u stvarnosti.

Ivan Velisavljević

Izvor: www.bdp.rs